Het geheime Amerikaanse plan om de Canarische Eilanden met geweld in te nemen

Weinig mensen weten het, maar in 1898 hingen de Canarische Eilanden even boven de afgrond van de geschiedenis.
Tijdens de Spaans-Amerikaanse Oorlog stonden ze onverwacht op een geheime Amerikaanse lijst van mogelijke militaire doelwitten. Niet als bijzaak, maar als strategische prijs. Terwijl de gevechten vooral woedden rond Cuba, Puerto Rico en de Filipijnen, richtten Amerikaanse militaire planners hun blik op de Atlantische Oceaan. De Canarische Eilanden lagen perfect op cruciale zeeroutes tussen Europa, Afrika en Amerika. Voor de Amerikaanse vloot konden ze uitgroeien tot een onmisbare bevoorradings- en uitvalsbasis. De focus lag vooral op Tenerife. Amerikaanse waarnemers bestempelden het noorden van het eiland als opvallend kwetsbaar. Met name de regio rond La Orotava werd genoemd als ideale landingsplaats: weinig verdedigd en gemakkelijk toegankelijk vanaf zee. Ook Spanje kende deze zwakke plekken. Verspreid over meerdere koloniale conflicten had het land simpelweg te weinig middelen om de archipel stevig te beschermen. Dat maakte de eilanden tot een aantrekkelijk, zij het riskant, doelwit. Het Amerikaanse plan was ambitieus: geen tijdelijke bezetting, maar de uitbouw van een permanente marinebasis die een groot deel van de Atlantische scheepvaart zou controleren. Vanuit de Canarische Eilanden zouden toekomstige militaire operaties aanzienlijk eenvoudiger worden. Het kwam er uiteindelijk niet van. De oorlog eindigde voordat de plannen werkelijkheid werden. Maar de documenten tonen hoe dicht de archipel bij een drastische en nauwelijks bekende wending in haar geschiedenis stond.